ถ้าพี่ art ตามมาจนเจอหน้าเว็บเพจนี้ได้ ข้าน้อยขอคารวะ

แต่หน้าอื่นๆ ที่เราคงให้พี่อ่านไม่ได้ เราได้จัดการซ่อนไว้แล้ว

แต่เราว่าพี่คงไม่ใส่ใจมาตามสืบเรื่องของเราจากกูเกิลหรอก

รึเปล่า?...

เนื่องด้วยชายแต่ตัว นามครูชบา ถูกบังคับขู่เข็ญให้มอบตั๋วทองเข้าหมู่บ้านคานทอง เอ๊ย ไม่ใช่ อันนั้นได้สิทธิอยู่แล้ว ให้มอบตั๋วทองจับจองที่พักในหมู่บ้านไดอะรี่อี๊ส ก็ว่าจะย้ายไปเขียนไดที่โน่น แล้วเอาที่นี่ไว้เขียนบล็อก เพราะสองที่นี้มันมีดีต่างกัน ที่โน่นมันจะดีตรงที่ล็อกได้ แต่ที่นี่มันดีตรงที่ทำ BG เป็นภาพเคลื่อนไหวกระดุ๊กกระดิ๊กได้

ก็แวะเวียนไปหาได้ทั้งสองที่น้า ตอนนี้ยังไม่ได้ล็อกได

http://shysky.diaryis.com/

รักทุกคนเลย

วันที่ฝนตกทั่วทั้งฟ้า

อย่างกับว่าจะไม่มีวันหยุดงั้นแหละ

ตกหนัก ตกเบา ตกปรอยๆ

แล้วก็ตกหนัก แล้วก็ตกปรอยๆ

จนมาหยุดไปตอนไหนก็ไม่รู้

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่รู้สึกว่าสายฝนเป็นปฏิปักษ์

สมัยเรียน เรารู้สึกรักสายฝนมากกว่านี้

คงเพราะตอนนั้นเราอยู่ในบรรยากาศที่ปลอดภัยกับความรู้สึกมากกว่าตอนนี้

ฝนตก อย่างมากก็แค่เปียก

ถึงฝนจะสาดจนโต๊ะใต้ตึกกิจบางโต๊ะเปียกโชก นั่งไม่ได้

แต่ก็ทำให้คนใต้ตึกต้องมากระจุกเบียดๆ กัน

ท่ามกลางความชุลมุนชุลเก ทำให้เราเหล่มองโปรรุ่นพี่มาดเซอร์ได้ถนัดขึ้น
เห็นเขาสวีทกะแฟนเขาได้ชัดลูกกะตามากขึ้น (ดีจิงเรอะ)

แต่เมื่อวาน

ในออฟฟิศที่แทบจะร้างคนคุยด้วย (ไอ่งานน่ะ ร้างมานานแล่ว)

ในอุณหภูมิที่หนาวเหน็บ เพราะไม่มีใครกล้าเดินไปปรับเครื่องปรับอากาศ

เรารู้สึกเหมือนเป็นศพที่อยู่ในห้องดับจิต

ในที่สุดก็ทนแช่แข็งตัวเองอยู่จนถึงเวลาเลิกงานไม่ได้ พักเที่ยงก็ตัดสินใจออกมา

ไปไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องไป

หลังจากโทรหาเพื่อนหลายคน ก็ได้ที่หมายปลายทาง ก็คือที่เก่า

ที่เราเคยหลบฝนอย่างอบอุ่นปลอดภัย

นั่งรถไฟฟ้าไปทำธุระที่สยาม ก่อนจะต่อรถเมล์ครีมแดง

วินาทีนั้นจ้างก็ไม่ขึ้นรถแอร์ให้หนาวหรอก

ฝนตกลงมาหนักขึ้นๆ

หน้าต่างที่ปิดทุกบานก็ไม่อาจกั้นน้ำฝนทุกเม็ดไม่ให้เล็ดลอดเข้ามาได้

ถึงปลายทาง ฝนยังไม่ซาเท่าไร แต่เดทส้มตำกับเพื่อนที่คุ้นใจ
ทำให้ไออุ่นจากสายฝนค่อยซึมเข้าสู่ใจได้บ้าง

บล็อกวันนี้สรุปได้ว่า ไอ้เรามันเป็นพวกไปไหนไม่รอด
สุดท้ายก็ต้องหนีตายกับมาซบอกถิ่นเก่าอยู่ดี

ชื่อภาพ "หญิงสาวผู้วาบประกายอบอุ่น"

โฉมหน้าคู่เดทส้มตำเดี๊ยนฮ่ะ